Podczas Kazania na górze Jezus przypomniał ludziom o tym, na czym polegało prawo Mojżesza: „Oko za oko, ząb za ząb” (zob. Ew. Mateusza 5:38). Następnie nauczał wyższego prawa wybaczania, które nakazuje nadstawić drugi policzek i „[miłować] nieprzyjaciół” (zob. Ew. Mateusza 5:39–44).

Trwanie przy zranionych uczuciach stale przypomina o zmartwieniu. Nierozwiązane konflikty zajmują stanowczo zbyt dużo miejsca w naszym umyśle. Spędzają nam sen z powiek. Jeśli nie będziemy ostrożni, mogą zniszczyć inne nasze relacje z ludźmi.

Powstrzymywanie się od wybaczenia pozbawia nas energii, która mogłaby być lepiej wykorzystana na służbę bliźnim i wzbogacanie własnego życia. W Księdze Mormona uczymy się, że „ludzie istnieją, aby mogli mieć radość” (zob. II Ks. Nefiego 2:25). Jak możemy mieć radość, jeśli jesteśmy skupieni na uczuciach złości, urazy, zgorzknienia i chęci zemsty?

Kiedy decydujemy się przebaczyć, wpuszczamy do swego serca Ducha Świętego. Szczęście to wybór. Nie zależy od czyichś działań ani od wymierzonej sprawiedliwości. Dzięki przebaczeniu jesteśmy wolni.

Łatwiej mówić o wybaczeniu niż wybaczyć, zwłaszcza gdy wykroczenie jest poważne. Czasami wydaje się, że wybaczenie jest niemożliwe. Jeśli polegamy jednak na Zbawicielu i modlimy się, prosząc o siłę do przebaczenia, Jezus nam pomoże. Starszy Kevin R. Duncan, jeden z przywódców kościelnych, powiedział: „Raz możemy stać się ofiarą, ale nie musimy stawać się nią po raz drugi — przytłoczeni brzemieniem nienawiści, goryczy, bólu [i] żalu” („Przebaczenie — źródło kojącego balsamu”, Ensign lub Liahona, maj 2016, str. 33).

Gdy komuś wybaczysz, nadal możesz potrzebować dużo czasu, aby ponownie zaufać tej osobie. Nie ma w tym nic złego. Możesz na przykład przebaczyć komuś, kto cię okradł. Nie oznacza to jednak, że będziesz zostawiać otwarte drzwi. Podobnie osoba, która doświadczyła przemocy w związku, może przebaczyć oprawcy, nie nawiązując ponownie tej relacji. Powinniśmy wybaczać wszystkim ludziom. Jednak mądrze podejmuj decyzję o tym, komu zaufać ponownie.

Kiedy trudno nam jest wybaczyć, możemy brać przykład z Jezusa Chrystusa. Nawet wtedy, gdy wisiał na krzyżu z gwoździami w dłoniach i stopach, wołał do Boga: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią” (Ew. Łukasza 23:34). Sami możemy nie być w stanie wybaczyć, ale Jezus cierpiał za nasze „boleści i udręki” (zob. Ks. Almy 7:11), aby wiedzieć, jak przyjść nam z pomocą. Dzięki Jego łasce możemy nie tylko uzyskać wybaczenie, ale także mieć siłę, aby wybaczać bliźnim.