Ból. Smutek. Gniew. Odrętwienie. To naturalne uczucia, które mamy, kiedy zmagamy się ze stratą bliskiej osoby. Żadne z tych uczuć nie jest złe ani nie świadczy o braku wiary. Przeżywanie emocji związanych z żalem jest częścią bycia człowiekiem.

Biblia wyjaśnia: „Wszystko ma swój czas”. Jest czas rodzenia i czas umierania […]. Jest czas płaczu i czas śmiechu; jest czas narzekania i czas pląsów” (Ks. Kaznodziei Salomona 3:1–2, 4). Świadomość tego, że śmierć i żałoba są konieczne, może nie złagodzić bólu, ale we właściwym czasie uleczyć rany. Przeżywanie żałoby nie jest słabością, niedoskonałością ani oznaką złego postępowania. Jest niezbędną częścią życia doczesnego.

Bóg wie, że doświadczysz w tym życiu smutku, ale nie musisz zmagać się z nim w samotności. On pragnie, abyś szukał pocieszenia. Jezusa nauczał: „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni” (Ew. Mateusza 5:4). Poleganie na Bogu i bliźnich może złagodzić twój smutek i zapewnić ci wsparcie.

Zanim Jezus wskrzesił Swojego przyjaciela, Łazarza, modlił się do Boga, Swojego Ojca, o siłę i przewodnictwo. Otwórz swą duszę przed Bogiem w modlitwie. On pomoże ci poczuć Jego pokój i miłość.

Kiedy Łazarz zachorował i zmarł, wspólnota udała się do jego sióstr Marty i Marii, „aby je pocieszyć” (Ew. Jana 11:19). Przyjmij służbę i ludzi, którzy chcą ci pomóc, wysłuchując cię. Kiedy będziesz na to gotowy, ważne jest, abyś podzielił się swoją stratą, bólem i gniewem. Marta wyraziła swoją frustrację z powodu tego, że Jezusa nie było, kiedy zmarł Łazarz. Jezus okazał jej Swoją miłość i płakał razem z nią.

Radzenie sobie ze śmiercią może zbliżyć nas do Boga, ale może też sprawić, że zaczniemy kwestionować Jego plan. Możemy zwrócić się z naszymi pytaniami do Boga w modlitwie. Obiecano nam: „Proście, a będzie wam dane” (Ew. Mateusza 7:7).

W pismach świętych Bóg udziela odpowiedzi na wiele trudnych pytań dotyczących życia i śmierci. Oto kilka pytań, które mogą ci się nasunąć, wraz z odpowiedziami znajdującymi się w Biblii Świętej i Księdze Mormona:

Bóg wie, co czujesz. Ponieważ cię kocha, płacze wraz z tobą, kiedy odczuwasz smutek. Pragnie, abyś był szczęśliwy — i On ci to umożliwił.

W Biblii Duch Święty nazywany jest Pocieszycielem. Duch Święty ma moc, aby „pocieszył wszystkich zasmuconych” (Ks. Izajasza 61:2). Ludzie, którzy doświadczają tego boskiego pocieszenia, opisują je jako ciepło, pełnię, ciszę i spokój. Jest to wypełnienie się obietnicy Jezusa: „Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam” (Ew. Jana 14:27).

Dzięki ofierze i Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa „mogiła nie odnosi zwycięstwa, i żądło śmierci zostaje pochłonięte w Chrystusie. On jest światłem i życiem świata; zaiste, światłem, które jest nieskończone, które nigdy nie przygaśnie; zaiste, a także życiem, które jest nieskończone, tak że już nie może być śmierci” (Ks. Mosjasza 16:8–9). Wszyscy zmartwychwstaniemy i będziemy mogli znów być z naszymi rodzinami i bliskimi. W międzyczasie możemy odnaleźć nadzieję i uzdrowienie dzięki miłości Jezusa Chrystusa.

Szczęście jest celem, jaki Bóg przygotował dla twojego życia. Nie zawsze będziemy odczuwać radość, ale Bóg „otrze wszelką łzę z oczu [twoich], i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (Objawienie Jana 21:4).

Powodowany żalem ból jest realny, lecz prawdziwy jest również spokój, który pochodzi od Boga. Jeśli zmagasz się ze stratą bliskiej osoby, otocz się wszystkim tym, co zapewnia ci wsparcie i spokój. Dzięki modlitwie, studiowaniu pism świętych i wsparciu bliskich możesz znaleźć prawdziwą nadzieję i pocieszenie.