Życie Jezusa Chrystusa jest szczegółowo opisane w pierwszych czterech księgach Nowego Testamentu, znanych jako cztery Ewangelie. Każda z ewangelii przypisana jest innemu autorowi — Mateuszowi, Markowi, Łukaszowi lub Janowi. Mateusz i Jan byli Apostołami Jezusa, którzy byli naocznymi świadkami tych wydarzeń. Każdy z tych autorów podaje zamkniętą relację o posłudze Jezusa w starożytnej Judei. Treść jednej ewangelii nie rozpoczyna się w momencie, w którym zakończyła się poprzednia. To oznacza, że poznajemy życie Jezusa Chrystusa z czterech różnych perspektyw — każda przedstawia wyjątkowe przemyślenia i punkty widzenia. Razem stanowią niezapomniane świadectwo o naukach Jezusa, Jego przykładzie i Jego ofierze.

W czasie życia Jezusa Chrystusa Jego nauczanie przybierało wiele różnych form. Czasami były to odpowiedzi na pytania, które Mu zadawano. Innym razem były to kazania, które wygłaszał przed Swymi zgromadzonymi naśladowcami. Przykładem jest Kazanie na górze. Często Jego nauczanie miało formę przypowieści — prostych historii, które opowiadał, aby zobrazować ważne zasady ewangelii w sposób zrozumiały dla szczerych poszukiwaczy prawdy.

Jednak bez względu na metody, które wybierał, aby przekazać Swoje przesłanie, wyłaniały się z tego pewne elementarne zagadnienia. Jezus nauczał, że ważne jest upewnienie się, iż jesteśmy prawi nie tylko w naszych uczynkach, ale też w myślach, uczuciach i motywach działania. Mówił o potrzebie troski o najbardziej bezbronne osoby wśród nas, potępiając hipokryzję i pychę. Stale wysławiał Swojego Ojca Niebieskiego i zachęcał Swoich naśladowców, aby umacniali swą relację z Bogiem poprzez modlitwę.

Nie tylko Swymi słowami, ale też czynami, Jezus wskazał nam, jak żyć. Czytając cztery Ewangelie, poznasz przykładowe historie, jak Jezus uzdrawiał chorych, karmił głodnych i pocieszał strapionych. Okazywał bliźnim miłość i był gotów zająć stanowisko w kwestiach, co do których wiedział, że ma rację. W przeciwieństwie do Jezusa nie możemy przeżyć życia bez grzechu, możemy jednak zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby brać z Niego przykład.

Niezależnie od tego jak bardzo staramy się poznawać nauki Jezusa Chrystusa i iść za Jego przykładem, będziemy popełniać błędy. Tak się dzieje, gdy prawdziwa moc Jezusa Chrystusa, o której uczymy się z czterech Ewangelii, zaczyna działać. W Ew. Jana 3:16 czytamy: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny”. Dzięki czterem Ewangeliom dowiadujemy się, że w ostatnim tygodniu Swego życia Jezus Chrystus cierpiał i zmarł, aby zapłacić za nasze grzechy. Ofiarę tę nazywamy Zadośćuczynieniem. Ponieważ Jezus go dokonał, możemy odpokutować i otrzymać przebaczenie, abyśmy pewnego dnia mogli wrócić do obecności Boga.

Po Swej śmierci Jezus Chrystus cudownie zmartwychwstał. Ponieważ Jezus Chrystus pokonał śmierć, wszyscy możemy oczekiwać, że będziemy żyć po śmierci. Realność ofiary Jezusa jest najpotężniejszą zasadą, którą możemy poznać, spośród wszystkiego, czego dowiadujemy się z Biblii na Jego temat.

Po Swym Zmartwychwstaniu Jezus Chrystus przygotował Swoich uczniów, aby zapewnili kontynuację dzieła Jego ewangelii. Relacja z ich podróży i przeżyć znajduje się w Dziejach Apostolskich, które w Nowym Testamencie następują zaraz po czterech Ewangeliach. Pozostała część Nowego Testamentu składa się w głównej mierze z zapisów pierwszych Apostołów. Nazywamy je listami. Możemy w nich znaleźć wiele wspaniałych nauk o Jezusie Chrystusie, które pierwsi Apostołowie pisali po to, aby podtrzymać wiarę pierwszych nawróconych chrześcijan.

W Objawieniu Jana Apostoł Jan szczegółowo opisuje swoją wizję Drugiego Przyjścia Jezusa Chrystusa, który powróci w chwale i ustanowi tu Swoje królestwo. To będzie moment, w którym cały świat będzie wiedział, że Jezus Chrystus jest Synem Boga. W Objawieniu Jana 5:13 czytamy: „I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi, błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków”.

Chociaż Stary Testament w żadnym miejscu nie odnosi się do Zbawiciela jako „Jezusa Chrystusa”, na jego kartach poznajemy wiele innych Jego imion. Mesjasz, Jehowa, Immanuel, Odkupiciel, Święty Izraela, Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju — to tylko kilka określających Go imion. Prorocy Starego Testamentu przepowiadali Jego narodziny, posługę i zbawczą ofiarę. Na przykład w Księdze Izajasza mamy piękny, wielopłaszczyznowy opis Mesjasza, który ma przyjść odkupić Boży lud. Narodziny Jezusa opisane są szczegółowo w Ks. Izajasza 7:14:

„Dlatego sam Pan da wam znak: Oto panna pocznie i porodzi syna, i nazwie go imieniem Immanuel”.

Ks. Izajasza 61:1 przepowiada posługę Jezusa Chrystusa:

„Duch Wszechmocnego, Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są skruszone, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie”.

W Ks. Izajasza 53:4–5 znajdujemy wzruszające świadectwo o przyszłej ofierze Jezusa. Czytamy:

„Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni”.

To tylko niektóre przykłady tego, jak Stary Testament wskazuje nam Jezusa Chrystusa. W czasie Swej doczesnej posługi opisanej dokładnie w Nowym Testamencie Jezus w istocie sam często wskazywał fragmenty Starego Testamentu, których proroczą treść wypełnił. Jego słowa były jak most łączący te dwie części Biblii, jeden wspólny głos świadczący o tym, że jest On Jezusem Chrystusem, Synem Boga, Odkupicielem Izraela i Zbawicielem całej ludzkości.