Jak mogę wybaczać sobie?
Czasami jesteśmy surowi wobec siebie długo po tym, jak Bóg nam wybaczył.
Jezus już cierpiał za nasze grzechy
Jezus cierpiał za twoje grzechy w Ogrodzie Getsemane i na krzyżu. Kiedy robimy coś złego, możemy odpokutować i stać się znów czyści za sprawą ofiary złożonej przez Jezusa. Gdy wybaczamy sami sobie, jest to akt wiary w Niego.
„Bowiem ja, Bóg, cierpiałem je za wszystkich, aby nie musieli cierpieć, jeżeli odpokutują” — Doktryna i Przymierza 19:16
To nie oznacza, że możemy robić wszystko, czego pragniemy, ponieważ Jezus już się tym zajął. Oznacza to jednak, że powinniśmy mieć wiarę i dążyć naprzód w życiu, kiedy już odpokutujemy. Nie powinniśmy rozpamiętywać błędów z przeszłości.
Poczucie winy może osłabić nasze relacje z Bogiem
Jeśli będziemy stale pozwalać na to, aby poczucie winy oddziaływało na nas po dokonaniu pokuty i otrzymaniu przez nas przebaczenia, możemy w rzeczywistości oddalić się od Boga.
Czasami myślimy, że Bóg nie chce z nami rozmawiać lub że nie jesteśmy godni modlitwy. To nieprawda. Bóg kocha wszystkie Swoje dzieci i jest całkowicie gotów wybaczyć nam, gdy szczerze odpokutujemy. Kiedy Bóg wybacza, to tak jakby grzech nigdy nie nastąpił.
„Lecz ilekroć ktoś pokutował i pragnął przebaczenia ze szczerą intencją, przebaczano mu”. — Ks. Moroniego 6:8
Istotne jest zrozumienie, że diabeł „dąży do tego, aby wszyscy ludzie byli tak samo jak on nieszczęśliwi” (II Ks. Nefiego 2:27). Niedola wynikająca z poczucia winy zmniejsza naszą zdolność do odczuwania Ducha. Bóg chce, abyśmy zaznali radości, gdy pokutujemy za nasze grzechy i podążamy za Jezusem Chrystusem.
Naucz się odpuszczać i iść dalej
Prorok z Księgi Mormona o imieniu Enos opisał swoje przeżycia z okresu, w którym prosił Boga o wybaczenie. Modlił się przez cały dzień i całą noc, i usłyszał głos mówiący: „Enosie, twoje grzechy są ci przebaczone i będziesz błogosławiony” (Ks. Enosa 1:5). Piękno tej historii polega na reakcji Enosa. Napisał on: „I ja, Enos, wiedziałem, że Bóg nie może kłamać, dlatego moja wina została usunięta” (zob. Ks. Enosa 1:6).
Enos nie rozpamiętywał już więcej swych błędów. Zamiast tego natychmiast zaczął modlić się o dobro bliźnich. Przestał skupiać się na sobie i przekierował swe myśli na innych ludzi. Weź sobie do serca przykład Enosa i naucz się szybko ruszać naprzód, gdy już odpokutujesz.
Przebaczenie sobie jest zdrowe
Wybaczanie samemu sobie jest koncepcją popieraną przez specjalistów z dziedziny medycyny i zdrowia psychicznego. Choć często wybaczanie samemu sobie uważane jest za doktrynę religijną, badania naukowe potwierdzają korzyści z tego płynące.
Andrea Brandt, doktor nauk o małżeństwie i terapii rodzinnej, powiedziała: „Weź pod uwagę to, że nie wszyscy ludzie są na tyle samoświadomi i empatyczni, aby przyznać, że zrobili coś złego. Doceń fakt, że jesteś osobą, która potrafi rozpoznać swoje uchybienia i błędy, i powiedzieć: ‘Zrobiłem to. Jestem za to odpowiedzialny’. Zrobiłeś coś złego, tak, ale z natury jesteś dobrym człowiekiem” („When Forgiving Yourself Is the Hardest Kind of Forgiveness”, Psychology Today, 2 października 2017, strona internetowa: psychologytoday.com).
Zasadniczo dr Brandt mówi, że uczucie żalu jest dobrym wskaźnikiem naszego charakteru. Szybko jednak zauważa, że „nie ma korzyści ani niczego dobrego w tkwieniu w osłabiającym procesie karania samych siebie. Wymierzanie sobie kary nie służy nikomu. Aby służyć bliźnim i uczynić swe własne życie lepszym, musisz sobie wybaczyć”.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o wybaczeniu i roli Jezusa Chrystusa, zapraszamy cię na spotkanie z przedstawicielami Kościoła.
