„Dorastanie w domu, w którym wierzono w Boga, nie uchroniło mnie przed brakiem pewności co do mojej własnej wiary w Boga. Nowe naglące poczucie, że muszę się modlić, zaowocowało odpowiedzią, że Bóg naprawdę istnieje i że troszczy się o mnie”.

„Pan ustalił normy, dał przykazania. Wiem, że gdy przestrzegam tych przykazań, mogę liczyć na Boże przewodnictwo”.

„Gdy mam jakieś pytanie lub prawdziwe trudności w życiu, zawsze jest coś, co przeczytam [w Księdze Mormona], co mnie podtrzymuje na duchu”.

„W jednym szczególnym momencie mojego życia upadłem tak nisko, że już niżej nie można było być. Dziwnym trafem właśnie wtedy pojawili się u nas misjonarze. Dzięki temu znalazłem się na ścieżce, na której potrzebowałem się znaleźć”.

„Natychmiast czuję akceptację, troskę i miłość innych ludzi, [gdy przychodzę do kościoła]. Każda osoba mi się przedstawia i panuje duch gościnności. Czuję się jakbym była w domu z rodziną”.

„Widząc te akty życzliwości u tak wielu osób, wiem, że to jest kościół. Tak wygląda wiara w Chrystusa i służba bliźnim”.